ನೀರೊಂದೇ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ “ಹೆಚ್ಚುವರಿ” ಸಂಪತ್ತೇ? ಇತರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕೈಗಾರಿಕೆ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳವನ್ನೂ ನಮಗೆ ಕೊಡಿ!

ಆಪ್ತ ವಿಶೇಷ

ಡಾ. ರವಿಕಿರಣ ಪಟವರ್ಧನ

****

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದಿಂದ “ನೀರು ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನು ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ಹರಿಸಬೇಕು” ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಮುಂದಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಆಕ್ಷೇಪ.

ಆದರೆ ಈ ವಾದದ ಎದುರು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಜನರು ಕೇಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ:

ನೀರು ಮಾತ್ರವೇ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ “ಹೆಚ್ಚುವರಿ” ಸಂಪತ್ತೇ?
ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು “ಹೆಚ್ಚುವರಿ” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವ ಮಾತು ಕೇಳಿಬಂದಾಗ, ಅದೇ ನ್ಯಾಯದ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಇತರ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಾರದೇ?
ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿ ಇರುವ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು, ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳು, ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆಗಳು, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಹಂಚುವ ಸಿದ್ಧತೆ ಇದೆಯೇ?

ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಈ ಚರ್ಚೆಯ ನಿಜವಾದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು.

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು “ಹೆಚ್ಚು”?
ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟ, ಅರಣ್ಯ ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಅಪೂರ್ವ ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರದೇಶ. ಕಾಳಿ, ಅಘನಾಶಿನಿ, ಬೇಡ್ತಿ, ಶರಾವತಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಲವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಿವೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಳೆಯೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಮಳೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜನರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ?

ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆಯೇ?
ಉದ್ಯೋಗಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆಯೇ?
ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಕಾಶಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆಯೇ?
ಬಹುಮಟ್ಟದ ಆರೋಗ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆಯೇ?
ರೈಲು ಮತ್ತು ರಸ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೇ?
ಬೃಹತ್ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೇ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕಿದಾಗ ಚಿತ್ರ ಬೇರೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅನೇಕ ಯುವಕರು ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮುಂಬೈ, ಗೋವಾ ಹಾಗೂ ಇತರ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಘಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ಸಂಪರ್ಕದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮುಂದುವರಿದಿವೆ. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆಗಳಿಗಾಗಿ ಜನರು ಬೇರೆ ನಗರಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ “ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ” ಎಂಬ ಒಂದೇ ಅಂಶವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಜಿಲ್ಲೆಯನ್ನು ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಭಂಡಾರವೆಂದು ನೋಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಮಗ್ರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ?

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಈಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವೇ?
ಕೈಗಾ ಅಣುಶಕ್ತಿ ಯೋಜನೆ, ಸೂಪಾ, ಕದ್ರಾ, ಕೊಡಸಳ್ಳಿ, ಲಿಂಗನಮಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಜೋಗ್ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆಗಳು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಹಾಗೂ ಅದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಭೂಮಿ, ಅರಣ್ಯ, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಜನಜೀವನದ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿವೆ.
ಈ ಯೋಜನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾದ ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಯೋಜನಗಳು ರಾಜ್ಯದ ವಿಶಾಲ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತಲುಪಿವೆ.
ಆದರೆ ಈ ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಭೂಮಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು, ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡವರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಜೀವನೋಪಾಯದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರ ಬದುಕಿನ ಪುನರ್‌ನಿರ್ಮಾಣ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದೆ.

ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೂ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದೆಯೇ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉತ್ತರ ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹಂಚಿಕೆ ಒಂದೇ ದಿಕ್ಕಿನ ರಸ್ತೆಯಾಗಬಾರದು
ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲವಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಇತರ ಭಾಗಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಸ್ವತಃ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ಷರತ್ತು ಇರಬೇಕು:

ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹಂಚಿಕೆ ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿರಬೇಕು.
ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ಕೃಷಿ, ಪರಿಸರ, ನದಿಯ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಹರಿವು, ಜೀವವೈವಿಧ್ಯ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ನೀರಿನ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನ ಹೂಡಿಕೆ ಆಗಬೇಕು.
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹಂಚಿಕೆ ಅಲ್ಲ; ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾತ್ರ.

“ಹೆಚ್ಚುವರಿ ನೀರು” ಎಂಬ ಪದವನ್ನೇ ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಿದೆ

ಒಂದು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹರಿದುಹೋಗುವ ನೀರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ “ಹೆಚ್ಚುವರಿ” ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸರಳ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗಬಹುದು.
ಆದರೆ ನದಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲ.
ನದಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರಿಸರ ಹರಿವು ಇದೆ. ನದಿ ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ ಮೀನುಗಳು, ಜಲಚರಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳು, ಕೃಷಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಭೂಗರ್ಭಜಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿವೆ.ಮೇಲಾಗಿ, ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಮಳೆಯ ಮಾದರಿಗಳಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ನೀರಿನ ಲಭ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ “ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ನೀರು = ಬಳಸದೆ ಉಳಿದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ನೀರು” ಎಂಬ ಸರಳ ಸಮೀಕರಣ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರು ವರ್ಗಾವಣೆ ಯೋಜನೆಗೂ ಮುನ್ನ ಸಮಗ್ರ ಜಲವಿಜ್ಞಾನ ಅಧ್ಯಯನ, ಪರಿಸರ ಪರಿಣಾಮ ಅಧ್ಯಯನ, ಪರಿಸರ ಹರಿವಿನ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮ ಅಧ್ಯಯನ ಅಗತ್ಯ.

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಜನರ ನ್ಯಾಯಯುತ ಬೇಡಿಕೆ
ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಜನರು ನೀರನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಬಾರದು ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಅದರ ಬದಲು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕು:
“ನೀರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಏನು ಕೊಡುತ್ತೀರಿ?”

ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು:

1. ಸ್ಥಳೀಯ ನೀರಿನ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ
ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಪರಿಸರದ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿದ ನಂತರವೇ ಯಾವುದೇ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ನೀರಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನಡೆಯಬೇಕು.

2. ಈಗಾಗಲೇ ನಡೆದ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ
ಹಿಂದಿನ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆಗಳಿಂದ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಜೀವನೋಪಾಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕುಟುಂಬಗಳ ಪುನರ್ವಸತಿ, ಪರಿಹಾರ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕು.

3. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕ ಅಧ್ಯಯನ
ಯಾವುದೇ ನದಿ ನೀರು ವರ್ಗಾವಣೆ ಯೋಜನೆಗೂ ಮುನ್ನ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ಪರಿಸರ, ಜಲವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಅದರ ವರದಿಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕಗೊಳಿಸಬೇಕು.

4. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ಯಾಕೇಜ್
ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಕೈಗಾರಿಕೆ, ಉದ್ಯೋಗ, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ, ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ರೈಲು ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಹೂಡಿಕೆ ತರಬೇಕು.

5. ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಮೌಲ್ಯಕ್ಕೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪ್ರತಿಫಲ
ಜಿಲ್ಲೆಯ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಂದ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ದೇಶಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ಸಂಪನ್ಮೂಲ ನೀಡುವ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೂ ನ್ಯಾಯಯುತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಾಲು ದೊರೆಯಬೇಕು.

“ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಕೊಡಿ” ಎನ್ನುವುದು ನ್ಯಾಯಯುತ ವಾದವಾಗಬೇಕಾದರೆ, ಅದೇ ತರ್ಕವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು.

ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳನ್ನು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ.
ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳನ್ನು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ.
ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ.
ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ.
ಹೆಚ್ಚಿರುವ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ.
ಆಗ ಮಾತ್ರ ಇದು ಸಮಾನ ಹಂಚಿಕೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ “ಹೆಚ್ಚುವರಿ” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದರ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಸಮಾನ ಮಾದರಿಯಲ್ಲ; ಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಏಕಮುಖ ವರ್ಗಾವಣೆ ಎಂಬ ಟೀಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆ ನೀರಿನ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ.

ಅದು ನ್ಯಾಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಅದು ಸಮಾನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಅದು ಸ್ಥಳೀಯ ಹಕ್ಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಅದು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ನೀರಿನ ಭದ್ರತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ನೀರು ಬೇಕಾದರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು —
“ನೀರು ಕೊಡುವ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ನೀವು ಏನು ಕೊಡುತ್ತೀರಿ?”
ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ   ಕೇಂದ್ರ, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡಬೇಕು